<>Zit nu op mijn kamer, terwijl het in de rest van het huis pikkedonker
is en buiten onweert en regent het. De wind waait door het huis heen en
het voelt als zo'n film waarin de babysitter op bloederige wijze om het
leven komt, omdat ze iets verdachts buiten hoort en besluit even een
kijkje te gaan nemen. Nou, ik blijf lekker hier!
Vandaag naar Brookdale College geweest. Volgende week ga ik beginnen
met een cursus psychologie. Het terrein was echt gigantisch met eigen
wegen!
Binnen werd ik vriendelijk geassisteerd door een medewerker van de
balie (midden 50, vrijgezel, woont nog bij zijn moeder). Ik legde mijn
au pair-situatie uit en hij werd meteen enthousiast. Wel twee keer kwam
hij langs om te vragen of ik al wat had gevonden, maakte hij
complimentjes en legde hij uitgebreid uit welke cursussen allemaal
mogelijk interessant waren. Ontzettend aardig natuurlijk.
Tot hij voor de derde maal kwam en mededeelde dat hij nu ging lunchen.
Achterdochtig keek ik hem aan. Hoewel zijn vriendelijke karakter
aangenaam was en hij daarmee zijn kalende coupe, verwassen shirt en
magere uitstraling enigszins compenseerde, had ik niet de behoefte om
met hem te lunchen. Het bleef even stil en toen zei hij snel dat ik de
catalogus dus wel bij de balie kon afleveren, want hij was wel een half
uur weg. Hij gaf mij zijn visitekaartje voor als ik nog vragen had. Een
beetje overdondert door het hele gebeuren, het overkomt je je tenslotte
niet elke dag dat een levende god zich aan je voeten werpt, wist ik te
melden dat het wel goed zou komen.
Nog vlug zag ik hem een blik werpen op mijn half ingevulde
aanmeldingsformulier met adresgegevens. Hmmz, maar goed dat dat een
tijdelijk adres is.