Daar ben ik weer. Jippie. Ik heb zoveel te vertellen. Ik ben wat minder
gaan schrijven, omdat ik ten eerste gewoon lui ben en ten tweede vond
dat ik net iets te veel achter de computer zat. Dat is natuurlijk niet
de reden van mijn verblijf.
Laat ik beginnen met de kat die hier rondloopt, Clyde. Dat beest is
echt te groot voor woorden. Tja, alles hier is groot he. Blijkbaar ook
de huisdieren. Om de een of andere reden vindt hij mij heel erg aardig
en als ik 's avonds nog even tv aan het kijken ben, dan komt hij om
aandacht vragen. Nou ja, vragen, nee hij dwingt het gewoon af. Hij vaak
ik hem ook wegduw (je hebt het op gegeven moment wel gezien met het
aaien), boos toespreek, in het Nederlands uitscheld of kwaad aankijk.
Het heeft geen zin, hij vindt mij aardig. Ik voel mij misbruikt.
Misschien dat ik vanavond maar eens in het Duits ga schelden,
schweinhund ofzo.
Maar deze verstoorde relatie heeft ook zo zijn positieve kanten. Tot
twee maal toe is de kat weggelopen en was Julia in tranen. En wie was
de enige persoon naar wie hij luisterde? Ja, moi. Niet dat ik hem weer
in huis wilde hebben, maar ja, anders is het ook zo sneu voor Julia.
Daarnaast was het goed voor de au pair-kindrelatie.
Zaterdag ben ik het nachtleven van New Jersey (staat waar ik woon)
ingedoken. We zijn naar Headliners in Neptune City geweest. Wat kan ik
daar nou over zeggen? Alle clubs gaan hier om twee uur dicht, dus dat
is wel jammer.
Je kon naar verschillende muziek luisteren; dance, rock, jaren '90 en
je kon er eten. Beetje jammer dat het daardoor buiten echt flink naar
knoflook stonk. Tja, heb je wel een goed excuus voor slechte adem. "Ik
heb net garnalen gehad!" Niet echt aantrekkelijk vind ik persoonlijk.
Maar boven al de gezelligheid viel mij vooral op dat die dames hun
voorgevel allemaal ondersteunde met de zogehete push-upbeha. Ik weet
niet hoor, maar het was een waar paradijs voor mannen. Waar ik ook
keek, 90 % van de vrouwen had zeer mooie "ogen".
Naast de zware arbeid en sociale activiteiten die ik hier verricht, ga
ik natuurlijk ook nog naar school. Ik heb mijn eerste verslag en toets
alweer achter de rug en heb maandag een presentatie over glial cells,
synapse, plasticity, myelin sheath en andere zeer interessante
biologische termen. Zoals je begrijpt, verheug ik mij hier ontzettend
op.
Wonder boven wonder heb ik wel een A (ongeveer 9) en een B (ongeveer 8)
gehaald voor mijn verslag en toets! Jaja, toch wel trots gezien het
minimale aantal uren studie wat er aan vooraf ging.
Ik ben je nog vergeten te vertellen over het ALLERLEKKERSTE ijs wat ik
ooit heb gehad. Ik hou niet eens echt van ijs, maar dit was GEWELDIG.
Ik kan het niet uitleggen, hoe ontzettend lekker het was. De beste
mensen die mij deze hemel op aarde gunnen werken bij Cold Stone. Ik nam
de chocoladeversie met hele stukken brownie erin, stukjes koek,
caramel... Ik kan wel huilen als ik er aan terugdenk. Waarom zijn ze
niet bij ons in Nederland? Waarom, vraag ik je!!! Oke, misschien word
ik nu een beetje eng. Hoe dan ook, ooit in Amerika, het is een bezoekje
waard.
Na zo'n ijsje (complete maaltijd...) voel je je als vrouw natuurlijk
wel zwaar schuldig, dus heb ik mij op het kayakken gericht. We hebben
tenslotte een meer, Manasquan Lake, achter het huis. Ik ben heel
sportief helemaal naar Treasure Island gekayakt en terug (toch een uur
actief). Nu denkt de familie alleen dat ik helemaal into kayakken ben
en zijn ze allemaal clubs aan het zoeken. Ik ben alleen bang dat de
mensen die daar aan deelnemen, hoe zal ik het zeggen, losers zijn. :)
Nu nog even bedenken hoe ik hen dat duidelijk maak.
Gisteren moest ik gaan shoppen met Julia. Ja, heel naar weer. Het was
alleen voor het eerst slecht weer. Ja, ik vind het ook niet leuk. Was
al helemaal gewend aan de 30 graden en dat jullie gedoemd waren tot een
verregende zomer.
Naast de regen, begon het ook ontzettend te onweren. Julia en ik zaten
echt helemaal verbaasd in de auto. Het was niet zomaar onweer. Om de
halve minuut zag je de hemel oplichten door grote bliksemschichten die
een paar seconden in de lucht bleven hangen. Een ontzettend gaaf
gezicht. Het leek soms wel of de schichten maar een paar meter van de
auto naar beneden kwamen. Ik was overigens maar al te blij dat Julia
het ook gaaf vond en niet eng, anders was het nog een hele lange rit
geweest.
Om dit verhaal maar eens af te ronden, zal ik jullie op de hoogte
brengen van de plannen die voor aankomende week nog in het verschiet
liggen.
Morgen winkelen (geen belasting over kleding hier!!!), zaterdag naar
New York City, 's avonds uit hier in Point, zondag hangen met
klasgenoot (wat dat ook mag zijn), volgende week weer naar school (twee
keer en helaas, daar moet ik veel voor doen).
Maar het allergaafste is dat de heer Kemperman mij donderdag komt
vergezellen in "mijn" appartement in NYC! Zo ontzettend veel zin in. We
zijn nu druk bezig met het opstellen van een overdruk schema van te
bezichtigen plekken. Voor mensen die mij in London hebben bezocht, je
weet dat er geen ruimte voor ademhalen of Starbucks koffie is. Nou ja,
vooruit, maar niet meer dan 1,5 liter per dag!